Ooit miss Iran, nu onvindbaar?

Sousan Hakima

Hoe en waar ik ook zoek, ik kan haar niet vinden. Deze prachtige dame was in 1973 Miss Iran en ik ben erg nieuwsgierig naar haar welzijn. Waarschijnlijk is er van haar dromen niets uitgekomen. Er waren voor de Islamitische revolutie meer mooie Iraanse vrouwen te vinden op de covers van alle bladen. Wat zullen zij nu denken, vinden en voelen? Hoe staat de Iraanse vrouw er eigenlijk voor in het hedendaagse Iran? Ik zal eens een aantal dingen op een rij zetten die in mij opkomen.

Het moet voor de vrouwen in Iran erg vreemd zijn om hun vreselijke leiders Afghanistan op te horen roepen beter met de mensenrechten (en dan vooral de rechten van de vrouw) om te gaan terwijl de vrouwen in Iran amper het recht hebben om te bestaan. Natuurlijk zijn er kleine successen geboekt wanneer het aankomt op de carrière van de Iraanse vrouw, maar wie ooit het idee had dat de vrouwen onder de Shah tot 1979 slechter af waren, hebben het mooi mis.

Volgens de Iraanse wet zijn vrouwen te dom, slap en emotioneel om getuige te zijn van een misdaad, zo kan een vrouw alleen getuigen in een moordzaak wanneer haar getuigenis gedekt wordt door die van een man. Het leven van een vrouw in Iran is vergelijkbaar met die van een zwarte Afrikaan tijdens de apartheid in Zuid-Afrika. Vrouwen mogen veel gebouwen niet in en amper deelnemen aan een sport. De Iraanse vrouw is een tweederangs burger, maar eigenlijk behandelen wij onze honden nog vele malen beter dan de Iraniërs hun vrouwen.

Allereerst is daar de hejab (sluier) waardoor vrouwen nooit te mooi over kunnen komen (helaas voor de Mullahs blijven Iraanse vrouwen werkelijk prachtig!) en de afscheiding van de echte wereld door vrouwen niet deel te laten nemen aan sport of andere vrijtijds besteding. Er zijn kleine verbeteringen in Teheran zichtbaar waar vrouwen zelfs banen kunnen hebben, maar in de gebieden buiten de grote stad is er nog niets veranderd sinds de tijd van Ayatollah Khomeini.

Zodra een vrouw richting de pubertijd gaat wordt haar leven geleid door mannelijke familieleden, ze kunnen worden uitgehuwelijkt zonder dat ze daar zelf iets vanaf weten en wel vanaf hun 9e jaar. (volgens de Iraanse wet mag een vrouw vanaf 9 trouwen mits daar een goede financiële vergoeding voor de familie tegenover staat, met andere woorden.. vrouwen-lees kinderen- kunnen worden verkocht.) Een volledige sluier of hoofddoek en een overjas zijn het enige acceptabele dat een vrouw aan kleding mag dragen. Haar leven is (volgens de wet) de helft waard van het leven van een man. Mocht een man zijn vrouw vermoorden kan hij alleen geëxecuteerd worden wanneer de familie van de vrouw de helft van de kosten betaald. Dus, hoe het ook loopt de vrouw, of zelfs de familie van een vrouw, is altijd het slachtoffer.

Een man kan in Iran 4 permanente vrouwen hebben en oneindig veel tijdelijke, een vrouw die niet monogaam is zal het niet overleven. Mannen hebben alle macht over hun vrouwen, dochters en zussen. Vrouwen hebben overal toestemming voor nodig, om te reizen, studeren, trouwen etc. Mannen verkrachten hun vrouwen continu en een vrouw die ongehoorzaam is kan zonder pardon in elkaar geslagen worden (en ja, dat staat inderdaad in de Koran) de definitie van ongehoorzaamheid is niet bepaald.

Een man kan zonder problemen scheiden van zijn vrouw en tot 1996 was het voor een vrouw onmogelijk om te scheiden van haar man, nu is het mogelijk maar slechts in uitzonderlijke gevallen. Al is de vrouw op leven na dood, dan nog duurt het jaren en jaren voor er eens scheiding uitgesproken kan worden. Er zijn gevallen bekend waar het 8 en 10 jaar duurde. Een vrouw moet meestal ook betalen voor haar scheiding, ook al vraagt de man de scheiding aan. Een vrouw zal altijd arm en alleen achter moeten blijven. Jongens van 2 jaar en ouder en meisjes van 7 jaar en ouder zullen nooit aan de moeder worden toegewezen. Zelfs de opa heeft meer rechten dan de moeder.

Tegen verkrachters zal nooit aangifte worden gedaan, daar het een schande is en de vrouw gestenigd kan worden als aannemelijk kan worden gemaakt dat de vrouw van de verkrachting genoot, en aangezien de verklaring van een man 2 x meer waard is dan die van een vrouw is het nutteloos om aangifte doen en zal de vrouw voor altijd de littekens met zich meedragen zonder dat er recht is gesproken en de dader is gepakt.

Vrouwen in Iran willen geen sluier of hoofddoek dragen, zij zien het als een teken van vrijheid om het ding af te werpen, feit is dat de Iraanse vrouwen gedwongen worden om er één te dragen, vrouwen die zich niet voldoende bedekken worden gearresteerd, gemarteld en moeten een verklaring ondertekenen waarin zij beloven nooit meer de "hoer" uit te hangen.

Een afsluitend feit is dat vrouwen zich moeten bedekken zodat zij geen rol kunnen spelen in de samenleving, ze horen afgescheiden te worden. Duidelijk wordt gemaakt dat vrouwen zonder sluier slecht en hoeren zijn en dat zij op deze wereld zijn om het leven van mannen zuur te maken.

Laat mij dan maar een hoer zijn in hun ogen, ik ben in ieder geval vrij!

Naar mijn homepage

Laatste nieuws Iran : EU en VS waarschuwen Iran

Iran vs. Israel

Israël gaat Iran aanvallen als Iran niet stopt met het nucleaire programma. Aldus de Vice-Premier van Israël, (die trouwens hoopt Olmert te kunnen vervangen) Shaul Mofaz. In duidelijke taal gaf Mofaz aan dat Mahmoud Ahmadinejad eerder zal verdwijnen dan Israël. De Iraanse president heeft al vaker dreigementen geuit richting Israël. De woorden van Mofaz gaan veel verder dan de woorden die Olmert ooit gebruikte. Die bleef bij kleine hints in de richting van het niet schuwen van geweld mocht Iran dreigementen waar gaan maken. Afgelopen Dinsdag zei hij wel dat Ahmadinejad koste wat het kost gestopt moet worden.

Mofaz geef duidelijk aan dat de opgelegde sancties geen effect hebben op Iran en dat er nog maar één mogelijkheid open is om Iran te laten stoppen met het werken aan een eventuele kernbom. "Als Iran niet stopt, vallen wij aan".

Israël heeft al vaker de daad bij het woord gevoerd als het aankomt op kernreactoren. Zo vernietigden zij in 1981 een reactor in Iraq, die nog niet in gebruik was. Een eventuele aanval op Iran zal de volledige steun krijgen van Amerika, zegt Mofaz.

Olmert is deze week in Washington en uiteraard is Iran het grote onderwerp van gesprekken met Bush. Volgens beide leiders is het gewoon belangrijk dat de hele wereld weet dat zij niet zullen buigen voor de dreigementen van Iran.

Zo is dat! Wie denkt die Ahmadinejad toch dat hij is? Een laffe hond die dreigementen blijft uiten richting Israël, Amerika en alle ongelovigen in de wereld. Een man die eiste dat de Nederlandse regering Fitna zou verbieden, een man die uit is op een nieuwe Islamitische revolutie, een enge, gevaarlijke, doorgedraaide gek.

Natuurlijk komt het Mofaz erg goed uit om juist op dit moment harde taal uit te spreken, hij wil immers die felbegeerde plek van Olmert overnemen. Het kan mij weinig schelen wie het uiteindelijk zal gaan doen, maar Iran moet gestopt worden. Laten we alleen wel hopen dat er geen burgerdoelen zullen worden geraakt, al lijkt dat zeer onwaarschijnlijk :(

Dat is dan weer het gene wat maakt dat ik tegen een aanval op Iran ben. Ik heb zo veel met die mensen daar. Ze hebben het al zo zwaar, de dreiging van de dood hangt dagelijks boven hun hoofden en hoe harder Ahmadinejad schreeuwt, hoe gevaarlijker het leven voor de Iraniër gaat worden. Steeds meer groepen staan op en rechten hun rug tegenover het regime. Hoe rechter hun rug, hoe harder zij weer worden neergeslagen, letterlijk en figuurlijk.

Wat zou Europa nu kunnen doen tegen Iran? Ik heb die vraag voor gelegd aan Jules Maaten van de VVD Euro fractie en in het kort komt het er gewoon op neer dat het Europees Parlement veel en veel meer zal kunnen doen als het nieuwe verdrag van kracht is. Op dit moment sponsort de Europese Unie 4 grote mensenrechtenprojecten van in totaal 3.9 miljoen euro. Maar ze kunnen zo veel meer doen. Mede daarom ben ik voor één Europa. Samen sta je altijd sterker!

Naar mijn homepage

De Verenigde Naties en de rechten van de mens

Er bestaat dus een VN mensenrechtenraad, deze raad bestaat uit 47 leden die zich richten op het naleven van verdragen voor de mensenrechten. Alle landen worden door deze raad beoordeeld. Deze raad verving in 2006 de Commissie voor de Mensenrechten van de VN. Deze Commissie bestond al sinds 1946 en werd opgeheven omdat er te veel landen in zaten die het zelf niet zo nauw namen met mensenrechten.

Een prachtige raad dus, zult u denken. Aangezien alle "rotte appels" verdwenen zijn met het oprichten van deze raad. Nu komt het vast wel goed met de mensenrechten. Laten we de landen op een rijtje zetten die in deze raad zitten.
Kameroen, Djibouti, Gabon, Ghana, Mali, Mauritius, Angola, Nigeria, Senegal, Zuid-Afrika, Zambia, Madagascar, Egypte, Bangladesh, China, India, Indonesië, Japan, Jordanië, Maleisië, Pakistan, Filippijnen, Zuid-Korea, Saoedi-Arabië, Sri Lanka, Qatar, Azerbeidzjan, Slovenië, Bosnië, Roemenië, Rusland, Oekraïne, Nicaragua, Bolivia, Brazilië, Cuba, Guatemala, Mexico, Peru, Uruguay, Canada, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Zwitserland, Verenigd Koninkrijk, Italië en Slovenië.
Voor de duidelijkheid, niet alle leden van de Verenigde Naties zitten in deze raad. De landen worden gekozen nadat zij zich kandidaat hebben gesteld en zitten voor 1,2 of 3 jaar.

Ik voel dat u uw wenkbrauwen optrekt bij het lezen van diverse landen. Ik kan u verzekeren dat ik dat ook deed. Lichtpunt is wel dat Iran en Venezuela (ja, ook die landen hebben zich kandidaat gesteld) niet zijn gekozen. Dat Soedan, Zimbabwe, Nepal en Libië zich niet eens aangemeld hebben getuigd van zelfkennis!

China is een land waar het recht om te leven niet vanzelfsprekend is. Zelfs tegenwoordig worden er in China tienduizenden onschuldige mensen vastgehouden in gevangenissen en werkkampen. Duizenden zijn of worden vermoord, alleen maar omdat ze bestaan of voor waarin ze geloven.

Iran is dus geen lid van deze raad maar mag als een soort waarnemer toch het woord voeren. Mijn mond viel open toen ik las welke vragen dit land aan Staatssecretaris
Albayrak stelde. De vragen hadden betrekking op islamofobie, kindermishandeling en vrouwenhandel.
Het verhaal van een 17-jarig meisje dat ter dood veroordeeld is in Iran omdat zij de man die haar probeerde te verkrachten heeft gedood staat mij nog helder voor de geest.
Zo ook de verhalen over minderjarigen in de Iraanse gevangenissen die gemarteld worden tot ze een valse bekentenis afleggen. Na de bekentenis probeerd Iran nog te wachten met het executeren van het kind, maar 9 van de 10 keer kunnen ze dat niet.
Iraanse vrouwen hebben minder rechten dan mannen. Een getuigenis van een vrouw telt maar half zo zwaar als die van een man. Daar komt nog bij dat vrouwen slechts een achtste van de nalatenschap van hun echtgenoot erven en bij een scheiding veelal de voogdij over hun kinderen verliezen. Nog steeds lopen ze het risico om te worden gestenigd bij overspel. In alles is toestemming van hun man nodig. Een goede emancipatiebeweging in Iran is hard nodig.
De Islamofobie is mede dankzij Iran Nederland binnen geslopen. Hoe kunnen wij die gruwelijke beelden die vanuit dat land komen nu relativeren en naast ons neer leggen?
Onmogelijk.

Zuid-Afrika kwam ook met een sterke vraag namelijk waarom er weinig Nederlandse vrouwen in topposities zitten. De apartheid kan in Zuid-Afrika dan wel afgeschaft zijn maar veel zwarte vrouwen hebben het nog altijd moeilijk en vechten voor een waardig bestaan. Zeker wanneer het aankomt op onderwijs en gezondheidszorg.

Nigeria waagde het om Nederland aan te tand te voelen over het onderwerp "vrouwenhandel". En dat terwijl de corrupte politie agenten etc. zelf de
hand hebben in de handel in Nigeriaanse vrouwen. En hoe het over het algemeen met de vrouwen in Nigeria gesteld is ..... Besnijdenis, en Nigeria leeft volgens de Sharia wetgeving maar ik denk dat ik daar verder niet over hoef uit te wijken.

Lachwekkend was hoe een Egyptenaar beweerde dat 72 procent van de Nederlanders vóór de herinvoering van de doodstraf zou zijn. Voor de duidelijkheid in Egypte kun je nog altijd de doodstraf krijgen.

Een Egyptische militaire rechtbank heeft dinsdag 25 leden van de oppositiepartij Moslim Broederschap veroordeeld tot celstraffen tot tien jaar.
Zij zijn schuldig bevonden aan het financieren van een verboden organisatie. En zo zijn er meer verhalen die overduidelijk duiden op het schenden van de rechten van de mens. En geloof het of niet Egypte heeft het lef om kritiek te uiten op onze rechtspraak met de volgende opmerking over de vrijspraak van Wilders.
"Deze uitspraak kan een teken zijn dat de rechtspraak geen voeling meer heeft met de betreffende internationale en regionale verplichtingen en jurisprudentie op het gebied van mensenrechten" sprak een Egyptische woordvoerder.

Over het algemeen hielden Islamitische landen elkaar een hand boven het hoofd terwijl de westerse landen meer kritiek op zichzelf hadden en de vragen steviger waren.
Geert Wilders sloeg vandaag de spijker op zijn kop omdat hij de uitlatingen van onder meer Egypte, Iran, Pakistan, Saudi-Arabië en Indonesië (over dat Wilders moet worden vervolgd) "de wereld op zijn kop" en een "aanfluiting" noemt.

Juist in de landen als Iran, Pakistan en Saudi-Arabië is men harder gaan optreden en zijn de rechten van de mens ernstiger geschonden dan in voorgaande jaren.
Kijk alleen eens naar de stijging van het aantal executies, het verschil tussen 2006 en 2007 is schrikbarend. Iran (van 117 naar 317), Saoedi-Arabië (van 39 naar 134)
en Pakistan (van 82 naar 135).

Albayrak heeft zich nederig opgesteld met de opmerkingen dat de Nederlandse staat op dit moment bekijkt of Wilders vervolgd kan worden en met de opmerking "Nederland hecht veel waarde aan het verdedigen van mensenrechten maar is zich ook bewust van nationale en internationale tekortkomingen. We verwachten vandaag niet alleen complimenten maar staan we ook open voor kritiek en suggesties".

Ik ben van mening dat landen die de rechten van de mens schenden absoluut géén plek verdienen in een mensenrechtenraad en zich zeer zeker niet mogen uiten over ons.

De Geschiedenis van Iran

Deze blog heb ik geschreven omdat er mij nogal vaak verweten is dat ik niets van de geschiedenis van Iran af zou weten.

Tot 1935 stond Iran beter bekend als Perzië. In 539 v Chr. is Perzië de grootste macht in het Midden Oosten (Iran Irak, Turkije, Syrië, Palestina, Egypte, Afghanistan en delen van Pakistan) De religie in die tijd is het Zoroastrisme (voorloper van het monotheïsme, 1 god). Het Perzische rijk was zwak en daar maakte Alexander de grote handig gebruik van in 330 v Chr. verovert hij het hele rijk. Als hij komt te overlijden valt het rijk uit elkaar. Het rijk word opgesplitst in Diadochenrijken, de Diadochen waren generaals in het leger van Alexander de grote, er was veel strijd onderling en zorgde voor verschillende oorlogen die zo'n 40 jaar duurden. Diverse rijken werden door de Romeinen verovert, Egypte als laatste (ca. 30 v Chr.)

In 226 werd het Sassanidenrijk gesticht. Er waren veel onderlinge conflicten. Perzië hield vast aan het Zoroastrisme en Christenen werden vervolgd. In de strijd tegen Heraclius raakte het rijk volledig uitgeput. Op dat moment begon de Islamisering van Iran.

Het verdeelde rijk kon amper weerstand bieden tegen de Arabische verovering. Op dit moment bestaan er nog altijd Parsi's (de aanhangers van het oude geloof) maar ik geloof slechts in India.

in 1923 werd er een staatsgreep gepleegd door Reza Khan samen met de journalist Zia al-Din Tabatabai.
De journalist is voorstander van een op het Westen georiënteerde republiek (In navolging van Atatürk). In 1926 riep Reza Khan zich zelf uit tot sjah Reza Shah en begint met een hervormingsplan. Hij wilde dat Iran binnen afzienbare tijd omgetoverd zou worden in een moderne staat. Hij verving de sharia door een burgerlijke wet en nam de geestelijken hun bezittingen af. Hij verbood alles wat met het geloof te maken had, inclusief hoofddoeken en festiviteiten. In 1935 werden honderden vreedzame demonstranten tegen de kledingwetten door soldaten neergeschoten. Het leven van de armen werd niet verbeterd.

In de volgende jaren werd Nazi Duitsland de belangrijkste partner van Iran. Reza Shah was onder de indruk van Hitler. Uit angst dat Iran de kant van Duitsland zou kiezen vielen de Sovjet-Unie en Groot-Brittannië in 1941 Iran binnen. Het noorden van het land werd een Sovjet bezettingszone, het zuiden een Britse. Rezah Shah werd verbannen naar Johannesburg waar in 1944 overleed. Mohammed Reza Pahlavi (de oudste zoon van Rezah Shah) volgde zijn vader op, hij kreeg steun van de Britten terwijl de Russen de pro communistische partij in Iran steunden. In 1946 vertrokken de Britten uit Iran en het noorden van Iran werd onafhankelijk met hulp van de Russen (Azerbeidzjan en Koerdistan ) Stalin trok zich terug toen de Sjah olie aanbood. Daarna werden Azerbeidzjan en Koerdistan weer door Iran bezet.

In 1950 richtte Mohammed Mossadegh het Nationaal Front op. Dat was een liberale organisatie en met steun van de nationalisten, communisten, democraten en de geestelijken streefde Mossadegh naar nationalisatie van de Olie maatschappij. Mossadeq werd een vijand van de sjah daar hij de macht van de sjah wilde beperken.
Op 2 mei 1951 benoemde de sjah Mohammed Mossadeq tot minister-president. De nationalisatie van de olie maatschappij werd door gezet en de banden met de Britten werden verbroken. Door aanhoudende ruzies werd MossadeQ ontslagen maar na een volksopstand werd hij weer benoemd tot Minister President en werd hij minister van defensie. De ruzie tussen de sjah en zijn premier gingen gewoon door en op 17 augustus 1953 vluchtte de sjah naar Rome. Twee dagen later pleegde generaal Fazlollah Zahedi een door de Britten en de CIA georganiseerde staatsgreep waarna de sjah terug kon keren en Mossadeq gevangen werd gezet. Later werd Mossadeq ter dood veroordeeld, maar de sjah zette de straf om in drie jaar gevangenisstraf. In 1956 kwam hij vrij en leefde onder strenge bewaking op zijn landgoed.

Net als zijn vader wilde Mohammed Reza Iran moderniseren ten koste van traditionele Iraanse waarden. Pro-communistische stakingen bij olieraffinaderijen, leidden eind jaren vijftig tot het verbod op de Tudeh partij. In 1957 kreeg Iran een tweepartijenstelsel.
In 1961 kondigde de Sjah de Witte Revolutie af. De Witte Revolutie voorzag in landhervormingen, vrouwenemancipatie en algemeen kiesrecht. De geestelijkheid verzette zich hevig tegen de landhervormingen (de geestelijkheid was de grootste grootgrondbezitter), maar steunde het voorstel om algemeen kiesrecht in te voeren. In de jaren zeventig was er een enorm contrast ontstaan tussen het platteland en de grote stad. In de grote steden leefden de middenklasse en hoge klasse in een Westerse levensstijl. Op het platteland leed men armoede, omdat de landhervormingen weinig succesvol verliepen (de grootgrondbezitters verdeelden het landen onder familieleden, waardoor de kleine boer of landarbeider alsnog geen land verkreeg).
De geestelijkheid verzette zich sterk tegen de onderdrukking van de islam en de ongelijkheid. Zo sloot de sjah madrasa's (religieuze scholen) en toonaangevende religieuze leiders werden doodgemarteld, gevangengezet of verbannen.
Een van die toonaangevende geestelijken was ayatollah Ruhollah Khomeini. Khomeini leefde tot 1975 in ballingschap in Najaf in Irak, maar toen de toenmalige Iraakse regering en de sjah een vriendschapsverdrag ondertekenden, werd Khomeini Irak uitgezet. Later vormde hij een Revolutionaire Raad in Parijs, waarin naast orthodoxe sjiitische leiders, ook liberale-sjiieten zitting hadden.
Om de succesvolle overeenkomst tussen Irak en de sjah, schafte de sjah het tweepartijenstelsel af en voerde een één partijstelsel in, met de Partij voor de Iraanse Herrijzenis als enige toegestane partij. De macht van de sjah nam nog verder toe en hij werd gesteund door zijn premier, Amir Hoveida.

De Iraanse Revolutie brak uit op december 1978. De Sjah was ziek en zag niet meer wat er aan de hand was. De Sjah was rijk en de (sjiitische) bevolking arm. Tijdens een eerdere opstand was de geestelijk leider Ayatollah Khomeini door de veiligheidsdienst van de Sjah opgepakt en aan de grens met Turkije uit de auto gezet. Hij week uit naar Irak, het enige Arabische land waar de bevolking voor een meerderheid uit Sjiïeten bestaat. Toen de betrekkingen tussen Irak en Iran korte tijd verbeterden en Irak hem uitwees, ging hij in ballingschap in Parijs. In 1979 sloeg Khomeini terug, de Islamitische revolutie in Iran was een feit. De Sjah vluchtte en overleed kort daarna.
De Sjah werd gezien als een soort muur tussen de Westerse beschaving en het communisme. Dus Amerika verloor een belangrijke bondgenoot.
Niet alleen Amerika maar ook de Arabische staten werden nerveus, niemand wist welke kant Iran op zou gaan.

De CIA werd volledig verrast door alles dat er gebeurde het verloor ook de op de Sovjet-Unie gerichte radarposten. Irak werd als meest geschikte vervanger gezien door landen als Frankrijk, volgens horen zeggen was de Amerikaanse bedoeling proberen Irak te matigen en vooral te steunen op Saoedi-Arabië, Egypte en Jordanië.

De Islamitische revolutie ging verder dan alleen Iran. Het land is wel islamitisch, maar Sjiitisch, terwijl de bevolking van alle omliggende Arabische landen voornamelijk uit Soennieten bestaat. Alleen Irak heeft een meerderheid Sjiïeten dus was Irak zeer bezorgt om wat er zich in het buurland afspeelde. In Saoedi-Arabië werden Sjiïeten door Khomeini getraind en op de Arabische kust afgezet om opstanden te ontketenen. Meer en meer vreesden de Arabieren en de VS voor Islamitisch fundamentalisme dat zich vanuit Iran over het Midden-Oosten en Noord-Afrika zou verspreiden. En dus keek iedereen naar Irak als het land dat het zou moeten tegenhouden.

In 1980 resulteerde dit in de uitgelezen kans voor Saddam Hoessein om Iran aan te vallen. De top van de veiligheidstroepen van de Sjah (die bij het uitbreken van de revolutie naar het westen gevlucht waren) hergroepeerde in Irak. Op een conferentie in Basra onderzochten deze Iraanse militairen samen met Irakese generaals de militaire kracht van Iran en hoe de mogelijke verspreiding van de revolutie was tegen te gaan. De CIA zou daarbij ook aanwezig zijn geweest. Al is dat altijd ontkend. Het plan ontstond Iran binnen te vallen. De Iraanse generaals garandeerden dat er in de veroverde gebieden een opstand zou ontstaan die zou overslaan naar Teheran. Zo zou de hele zaak in korte tijd worden opgelost.

Saddam hoopte op een korte oorlog maar dat lukte niet en hij gebruikte zelfs Chemische wapens. Amerika had geen betrekkingen met één van beide landen maar koos toch de kant van Irak om ze te helpen de oorlog niet te verliezen. Irak werd van de lijst van terroristische staten gehaald en na voorbereidend werk van Donald Rumsfeld (Ironisch) als speciaal gezant normaliseerden de VS en Irak in 1984 de betrekkingen. De gehele westerse wereld inclusief de VS stuurde Irak wapens, maar de Irakezen profiteerden vooral van het Amerikaanse inlichtingenapparaat. Maar ook aan Iran werden wapens geleverd. De VS stuurde wapens naar Teheran om de gijzelaars in de ambassade en in Libanon vrij te krijgen. Ook Israël leverde wapens aan Iran, waarschijnlijk om de positie van de Iraanse Joden te verbeteren. In 1988 werd er een bestand gesloten en het sterke Iraakse leger kon 2 jaar later Koeweit binnen vallen.

Wellicht is het gevaar van de Islamitische revolutie door omliggende landen en de Westerse landen overdreven. De hulp aan Irak is in het verkeerde keelgat geschoten bij Iran en is ook de reden waarom er vandaag de dag nog angst wordt gezaaid onder de Iraanse bevolking. De streng Islamitische regering onderdrukt de bevolking en ze voelen zich gesterkt door het aan de macht komen van de sterk conservatieve Mahmoud Ahmadinejad in 2004. Hij maakt het religieuze Iraanse plaatje compleet. Het schenden van de mensenrechten kent twee oorzaken. Ten eerste uiteraard de Sharia. Middeleeuwse straffen zorgen voor angst onder de bevolking en laag opgeleiden zien het zelfs als hun lot. De tweede oorzaak is de Iraanse regering zelf, omdat de regering de politieke macht wil houden en controle wil uitvoeren over de samenleving. Mensenrechten worden genegeerd omdat de straffen als politiek noodzakelijk worden gezien.
Enkele overtredingen die bestraft worden met de doodstraf (steniging, onthoofding, verhanging, amputatie of marteling) zijn overspel, alcoholverbruik, inbraak, verzet tegen de islamitische autoriteit en homoseksualiteit. Ahmadinejad wil Iran terug brengen naar het begin van de islamitische revolutie.

Het is niet aan ons om hier in te grijpen maar ik zie het wel als doel en morele plicht om opstandelingen tegen dit regime te steunen waar ik kan. Voel je vrij om mijn verhaal aan te vullen of compleet te veranderen. Ook al ben ik een redelijke kenner en liefhebber van geschiedenis ook ik kan fouten maken!

Hoe denk jij over Iran?

VN-ambassadeur Mohammad Khazee heeft in een brief aan de VN veiligheidsraad laten weten dat het land een veroordeling van Israël eist.
Het land doelt hierop op de dreigende taal afkomstig uit Israël. Een Israëlische minister zei eerder deze maand dat Iran vernietigd moet worden. Voor het gemak laten we de laatste regels van die zin maar weg? Iran moet vernietigd worden als het Israël aanvalt, waren de woorden van Ben Eliezer. Dat is puur een reactie op de dreigende taal die Iran uitspreekt. Laten we eens een stap terug doen in de tijd. Toen de Sjah nog aan de macht was in Iran was er samenwerking met Israël op elk gebied. Economisch, sociaal en cultureel. In 1969 was er zelfs een Israëlische ambassadeur aanwezig in Teheran. Ook de export van Israël naar Iran liep goed, in 73/74 was Iran goed voor 33 miljoen en in 1978 liep dit op tot 230 Miljoen. Prima relatie dus.

De religieuze leiders van Iran waren hier niet blij mee, de Sjah regering werd beschuldigd van samenwerking met Israël om de Palestijnen te onderdrukken en een
uitbreiding van de Islam tegen te gaan.

En toen was daar Khomeini, op 10 Februari 1979 is de Sjah verleden tijd en begint de ellende. Khomeini verbreekt alle banden met Israël, stopt de olietoevoer en dreigt Israël te vernietigen. Khomeini haalt de banden aan met Sjiïeten in Libanon en steunt de organisaties Amal en Hezbollah.

Een paar jaar geleden kwam President Ahmenidjad in Iran aan de macht. Al snel begon het provoceren. Het ontkennen van de holocaust, uitspraken over de totale vernietiging van Israël en hij start een nucleair programma. Het is niet vreemd dat Westerse landen niet geloven dat het nucleaire programma van Iran puur voor vreedzame doeleinden is gestart.

Volgens de uitspraken van Ahmenidjad heeft Iran meer dan 600 raketten op Israël en Amerikaanse doelen in Irak gericht staan. Het gaat om Shihab-3s raketten, die hebben een bereik van 1300 kilometer maar Iran beweerd zelfs raketten met een bereik van 2000 kilometer klaar te hebben staan. Deze raketten zullen worden afgeschoten op het moment dat Amerika Iran aanvalt of Israël Syrië.

Nu staat mij toch een recentelijke aanval van Israël op Syrië bij (2007). Er gaan geruchten dat Israël raketinstallaties vernietigd heeft. De aanvallen zouden zijn uitgevoerd met hele moderne F15s en F16s. Wat er precies gebeurd is weet niemand.
Dat er aanvallen zijn uitgevoerd is wel bevestigd door Israël. Dit geeft te denken, heeft Iran wel raketten klaarstaan die Israël kunnen bereiken?

Iran houdt zich voorlopig "slechts" bezig met aanvallen op de Koerden en het schenden van de mensenrechten.

Op 9 April zijn twee Iraanse mannen (Moulavi Mohammad Yousuf Sohrabi en Moulavi Abdol Qoddoos Mollazehi) publiekelijk opgehangen na het geven van gedwongen bekentenissen.
Het gaat om twee Soennitische leraren, ze werden beschuldigd van betrokkenheid bij een verboden beweging. De bekentenis werd op televisie vertoond, er was duidelijk sprake van ernstige mishandeling. Bij de arrestatie van deze mannen kwamen 8 mensen om het leven.

Er worden nog altijd 4 studenten vermist (Behrooz Karimizadeh, Peyman Piran, Ali Kantouri, en Majid Pourmajid) 40 studenten werden in December 2007 opgepakt omdat zij vreedzaam demonstreerden voor gelijkheid en vrijheid.
Van Majid Pourmajid is bekend dat hij op 2 April in een ziekenhuis is behandeld.

Op 8 April heeft Iran 13 Afghaanse vluchtelingen bij de grens gedood met als excuus dat het om smokkelaars zou gaan. Dit is tegengesproken door Afghanistan.

Er zijn weer 4 kranten verboden met als reden "het niet regelmatig uitkomen" de uitgevers zijn gearresteerd en de familieden word verboden hierover te praten.

Op 8 april is Khadijeh Moghaddam, een vrouwenrechten activiste en lid van de One Million Signatures Campaign gearresteerd. De borgtocht is niet te betalen voor haar.
De rechter veroordeelde haar tot een week gevangenisstraf "waarna zij waarna zij de namen van de Campagne medewerkers zal geven én de borg zal betalen". Dat ziet er niet best uit voor deze activiste.

In 2007 zijn 8 kinderen in Iran geëxecuteerd.
Op dit moment (volgens stop child executions) zijn er 96 kinderen in Iran ter dood veroordeeld.

En dit is slechts het laatste nieuws.

Met Mehdi Kazemi gaat het goed. Hij zit veilig bij een oom in Engeland.
We hebben regelmatig telefonisch en email contact. We zijn beiden positief.
Deze jongen mag niet terug naar Iran, dat mag duidelijk zijn!